Περιβάλλον

                        Αετός

Ο Αετός, είναι αρπακτικό ημερόβιο πτηνό της τάξης των Αετομόρφων (Accpitriformes). Τα περισσότερα μέλη κατατάσσονται στην οικογένεια Αετίδες (Accipitridae), ειδικά όμως στην ελληνική ορνιθολογική βιβλιογραφία, στους αετούς συμπεριλαμβάνεται και ο Ψαραετός της οικογένειας Πανδιονίδες (Pandionidae). (βλ.Συστηματική Ταξινομική).

Στον ελλαδικό χώρο απαντώνται συνολικά 5 γένη με 11 είδη που, είτε ζουν μόνιμα στη χώρα (επιδημητικά), είτε έρχονται μόνο το χειμώνα (διαχειμάζοντα) ή το καλοκαίρι (για να αναπαραχθούν), είτε απλώς χρησιμοποιούν τη χώρα ως πέρασμα κατά τις δύο μεταναστεύσεις (εαρινή και φθινοπωρινή) προς το Βορρά ή προς το Νότο (μεταναστευτικά).

• Σημειωτέον ότι οι μόνοι γνήσιοι αετοί είναι τα μέλη του γένους Aquila και για τα υπόλοιπα γένη το σωστό είναι να αποκαλούνται Κιρκαετοί, Θαλασσαετοί, Πέρνες και Ψαραετοί, αντίστοιχα^[31]

Γένος Aquila

• Χρυσαετός (Aquila chrysaetos)
• Βασιλαετός (Aquila heliaca)
• Στεπαετός (Aquila nipalensis)
• Στικταετός (Aquila clanga)

 

 

Κυνήγι/Τροφή

Λόγω του μεγέθους και της ισχύος πολλών ειδών αετών, κατατάσσονται στην κορυφή της τροφικής αλυσίδας μεταξύ των αρπακτικών πτηνών, παγκοσμίως. Το είδος του θηράματος ποικίλλει από γένος σε γένος. Έτσι, το Haliaeetus και το Ichthyophaga προτιμούν να συλλαμβάνουν ψάρια, αν και το πρώτο στρέφεται συχνά σε διάφορα ζώα, ειδικά άλλα υδρόβια πουλιά, και εμφανίζει το φαινόμενο του κλεπτοπαρασιτισμού, αρπάζοντας τη λεία άλλων αρπακτικών. Τα γένη Circaetus, Terathopius και Spilornis, έχουν ως βασική λεία τα φίδια που βρίσκονται στις τροπικές περιοχές της Αφρικής και της Ασίας. Οι αετοί του γένους Aquila είναι τα κορυφαία αρπακτικά πουλιά στους ανοικτούς οικοτόπους, αφού μπορούν να πιάσουν σχεδόν κάθε μικρού/μεσαίου μεγέθους σπονδυλόζωο. Πολλοί άλλοι αετοί, συμπεριλαμβανομένου του γένους Spizaetus, ζουν κυρίως σε δάση και δασικές εκτάσεις και, στοχεύουν συχνά σε διάφορα δενδρόβια ή εδαφόβια θηλαστικά και πτηνά, τα οποία συχνά συλλαμβάνουν ανυποψίαστα σε τέτοια πυκνά, λαβυρινθώδη περιβάλλοντα.
Οι κυνηγετικές τεχνικές διαφέρουν μεταξύ των ειδών και γενών, με κάποιους μεμονωμένους αετούς να έχουν αναπτύξει εκείνες που βασίζονται στο περιβάλλον και την εκάστοτε λεία τους. Οι περισσότεροι αετοί αρπάζουν το θήραμα χωρίς προσγείωση και το μεταφέρουν σε βολικές θέσεις, όπου το θανατώνουν και το τρώνε.

ΔΑΣΟΣ: Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΤΟΥ 
ΤΑ ΔΑΣΗ ΣΤΗ ΧΩΡΑ ΜΑΣ

Σήμερα τα δάση μας καλύπτουν έκταση 25.124.180 στρεμμάτων που αναλογεί στο 19% της συνολικής έκτασης της χώρας. Οι εκτάσεις που καλύπτονται με άλλες μορφές δασικής βλάστησης (θάμνους, φρύγανα κλπ) ανέρχονται σε 52.749.608 στρέμματα δηλαδή 40% της συνολικής έκτασης της χώρας. Τα δασικά δένδρα από τα οποία συγκροτούνται κυρίως τα δάση μας είναι η δρυς, το έλατο, το πεύκο, η οξιά κ.α. Ενώ αξιόλογη είναι η παρουσία και άλλων δασικών δένδρων, όπως είναι η καστανιά, το πουρνάρι, το σφεντάμι, κ.α.

ΤΟ ΔΑΣΟΣ ΚΑΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ

Ο άνθρωπος συνδέθηκε με το δάσος από την πρώτη στιγμή της εμφάνισής του πάνω στη γη και μάλιστα στενότατα. Το δάσος του εξασφάλισε τροφή, στέγη, προστασία, ψυχαγωγία, και εργασία. Του πρόσφερε την απαραίτητη ξυλεία, τα καυσόξυλα και τα άλλα δασικά προϊόντα (καρπούς, ρετσίνι, κ.α.) για τη διαβίωση και την πρόοδό του.

ΕΘΝΙΚΟΣ ΔΡΥΜΟΣ ΟΛΥΜΠΟΥ

Ο Όλυμπος είναι το πρώτο βουνό στην Ελλάδα, για το οποίο το 1938 εφαρμόστηκε ειδικό καθεστώς προστασίας με την ανακήρυξή του σε ΕΘΝΙΚΟ ΔΡΥΜΟ (Β.Δ. 9-6-1938 ΦΕΚ 248Α/1938), ενώ το 1985 εγκρίθηκε ο Κανονισμός Λειτουργίας του Εθνικού Δρυμού (ΦΕΚ 467/25-7-1985 τ. Β'). Το 1981, με απόφαση του Διεθνούς Συμβουλίου του Προγράμματος για τον άνθρωπο και την Βιόσφαιρα, ο Ο.Η.Ε. αναγνωρίζει τον Εθνικό Δρυμό ως «Τμήμα του Διεθνούς δικτύου των αποθεμάτων της Βιόσφαιρας». Το δίκτυο αυτό των προστατευομένων δειγμάτων του Παγκόσμιου Οικοσυστήματος είναι αφιερωμένο στη διατήρηση της Φύσης και την Επιστημονική έρευνα στην υπηρεσία του Ανθρώπου.
                    Ελληνικά δάση – Ζώνες  βλάστησης της Ελλάδας

            Η Ελλάδα γενικά είναι χώρα ορεινή και θα έπρεπε να έχει μεγάλες δασικές εκτάσεις όμως αυτές περιορίστηκαν από τις εκτεταμένες εκχερσώσεις για ανάπτυξη της γεωργίας, από την έντονη υλοτόμηση , την υπερβόσκηση και τις πυρκαγιές.     Η Ελλάδα αν και έχει μικρή έκταση , παρουσιάζει σημαντική γεωμορφολογική ποικιλία. Αυτό σε συνδυασμό  με το ευρύ φάσμα κλίματος από υποτροπικό σε αλπικό ευνόησαν την ανάπτυξη πλούσιας χλωρίδας και πανίδας. Η Ελλάδα στην Ευρώπη κατέχει τη 2^η θέση μετά την Ιβηρική χερσόνησο με 5800-6000 είδη φυτών.

Η Τίγρη (αρσενικό: ο τίγρης) είναι Σαρκοφάγο θηλαστικό, της οικογένειας των αιλουριδών. Το επιστημονικό όνομά της είναι Panthera tigris (Πάνθηρας ο τίγρης) και είναι ένα από τα πιο μεγάλα σαρκοφάγα. Είναι διαδεδομένο σε πολλές περιοχές, από τη Σουμάτρα και την Ιάβα μέχρι την Περσία, σε ζώνες που παρουσιάζουν πυκνή βλάστηση και σε υψόμετρο μέχρι 2000 μέτρα. Το τρίχωμά της έχει άσπρο χρώμα στην κοιλιά, ανοιχτό κιτρινοκόκκινο στο υπόλοιπο σώμα και είναι διακοσμημένο με χαρακτηριστικές μαύρες λωρίδες. Στα υγρά και θερμά κλίματα το τρίχωμά της είναι πιο αραιό και απαλό από ότι είναι σε ψυχρότερα κλίματα. Σε περιοχές που τα χιόνια διατηρούνται για μεγάλο χρονικό διάστημα, το τρίχωμά της παίρνει γκριζόλευκο χρώμα. Στα δάση της Μαλαισίας υπάρχουν μαύρες τίγρεις. Τα αρσενικά είναι πιο μεγαλόσωμα από τα θηλυκά και το μήκος του σώματός τους φτάνει τα δυόμισι μέτρα. Η ουρά, που έχει κι αυτή μαύρες λωρίδες, έχει μήκος 1,30 μ. Το ύψος του ακρωμίου κυμαίνεται από ενενήντα εκατοστά μέχρι ένα μέτρο και το μέγιστο βάρος από 280 μέχρι 300 κιλά. Θεωρείται είδος υπό εξαφάνιση, ενώ οι κύριες του απειλές είναι η υποβάθμιση του φυσικού του περιβάλλοντος και η λαθροθηρία. Μπορεί να ζήσει στη φύση 10 με 15 χρόνια ενώ στην αιχμαλωσία έως 20 χρόνια.Υπάρχουν πολλά υποείδη, ορισμένα όμως έχουν εξαφανιστεί.

 

Σχέση με τον άνθρωπο

Οι τίγρεις σε γενικές γραμμές τρέφουν φόβο προς τον άνθρωπο και στη θέα του συνήθως απομακρύνονται ή τον παρακολουθούν από απόσταση ασφαλείας. Δεν βλέπουν τον άνθρωπο ως στόχο επίθεσης ή τροφή και η μόνη περίπτωση που θα του επιτεθούν είναι αν ο άνθρωπος προσπαθήσει να τους επιτεθεί ή να τις αιχμαλωτίσει πρώτος και ταυτόχρονα έχουν παγιδευτεί χωρίς να μπορούν να διαφύγουν για να σωθούν. Τίγρεις που έχουν μεγαλώσει από μικρή ηλικία ανάμεσα σε ανθρώπους και έχουν εξοικειωθεί μαζί τους, τούς τρέφουν εμπιστοσύνη και έχουν πολύ φιλική συμπεριφορά προς αυτούς η οποία παρά το μεγάλο μέγεθός τους, θυμίζει τη συμπεριφορά μιας κατοικίδιας γάτας. Συχνά παίζουν με τους ανθρώπους ή τους προκαλούν να τις χαϊδέψει. Φυσικά επειδή δεν παύει να είναι ένα άγριο ζώο που μπορεί να συμπεριφερθεί απρόβλεπτα, οι άνθρωποι τηρούν κάποια μέτρα ασφαλείας και προσπαθούν να μένουν μακριά τους. Στην πραγματικότητα μεγαλύτερο κίνδυνο αποτελεί ο άνθρωπος για την τίγρη παρά το αντίστροφο. Η λαθροθηρία κινδυνεύει να εξαφανίσει πολλά είδη τους σε διάφορα σημεία του πλανήτη με αποτέλεσμα να έχουν ξεκινήσει προσπάθειες οικολογικών και φιλοζωικών οργανώσεων για τη διάσωσή τους.

Ο πληθυσμός της τίγρης, που είναι είδος απειλούμενο με αφανισμό παγκοσμίως, έχει αρχίσει και ανακάμπτει χάρη σε αυστηρές κυβερνητικές πρωτοβουλίες στην Ινδία, την Ταϊλάνδη και τη Ρωσία, όπως ανακοίνωσαν επιστήμονες.

ΛΙΟΝΤΑΡΙ

Τα λιοντάρια στη φύση ζουν περίπου 10-14 χρόνια, ενώ σε αιχμαλωσία μπορούν να ζήσουν πάνω από 20 χρόνια. Σε άγρια κατάσταση τα αρσενικά σπάνιος ζουν πάνω από 10 χρόνια, καθώς οι τραυματισμοί από τις συνεχόμενες μάχες με αντίπαλα αρσενικά μειώνουν δραστικά τη μακροζωία τους.^[5] Ο συνηθισμένος τόπος διαμονής των λιονταριών είναι η σαβάνα και οι γρασιδότοποι, αν και μπορεί να βρεθούν και σε θαμνώδεις περιοχές και δάση. Είναι ασυνήθιστα κοινωνικά ζώα σε σχέση με τα υπόλοιπα αιλουροειδή. Μια αγέλη λιονταριών συνήθως αποτελείται από συγγενικά θηλυκά, τα νεογνά τους και ένα μικρό αριθμό ενήλικων αρσενικών. Τα θηλυκά συνήθως κυνηγούν μαζί σε ομάδες, κυρίως μεγάλα οπληφόρα. Τα λιοντάρια είναι κυρίαρχα αρπακτικά, παρόλο που τρώνε και θνησιμαία αν δοθεί η ευκαιρία. Ενώ συνήθως δεν κυνηγούν ανθρώπους επιλεκτικά, έχουν παρατηρηθεί περιπτώσεις λιονταριών που αναζητούσαν ανθρώπινα θηράματα.

  Το λιοντάρι είναι εκτεθειμένο είδος, έχοντας υποστεί, πιθανώς μη αναστρέψιμη, μείωση του πληθυσμού του στην Αφρική 30 με 50 τοις εκατό τις δύο τελευταίες δεκαετίες.^[6] Οι πληθυσμοί λιονταριών έξω από τα καθορισμένα καταφύγια και τα εθνικά πάρκα δεν μπορούν να διατηρηθούν. Παρόλο που η αιτία της παρακμής του πληθυσμού δεν είναι πλήρως κατανοητά. η απώλεια της φυσικής κατοικίας και η επιπλοκές με τον άνθρωπο θεωρούνται σήμερα οι κυριότεροι παράγοντες ανησυχίας. Λιοντάρια αιχμαλωτίζονταν και κρατιόνταν σε θηριοτροφεία από τη ρωμαϊκή εποχή, ενώ είναι ένα από τα κύρια είδη που εκτίθενται σε ζωολογικούς κήπους από τα τέλη του 18ου αιώνα. Διάφοροι ζωολογικοί κήποι ανά τον κόσμο συνεργάζονται σε προγράμματα εκτροφής του απειλούμενου ασιατικού υποείδους.    

                 

 

 

ΑΡΚΤΟΥΡΟΣ

ΔΡΑΣΕΙΣ

ΤΑ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΑ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΑ ΤΟΥ ΑΡΚΤΟΥΡΟΥ

Ο δικός μου Γράμμος, Η δική μου Ροδόπη - Χάρτες του τόπου μου

Απευθύνονται σε μαθητές και μαθήτριες της Ε' και ΣΤ΄ Δημοτικού και των τριών τάξεων του Γυμνασίου. Πρόκειται για ολοκληρωμένα προγράμματα που προσεγγίζουν τα ιδιαίτερα φυσικά και πολιτισμικά χαρακτηριστικά δύο ορεινών περιοχών. Με τη δραστηριότητα της κατασκευής πρωτότυπων χαρτών, το ενδιαφέρον των μαθητών εστιάζεται όχι μόνο στο φυσικό περιβάλλον, στην αρχιτεκτονική, στην τέχνη, στην ιστορία της τοπικής κοινωνίας, στους μύθους ή στη λογοτεχνία, αλλά κυρίως στην πολύπλευρη σχέση που έχει ο άνθρωπος με το άμεσο περιβάλλον του. Στα προγράμματα περιλαμβάνονται: δραστηριότητες για τα παιδιά εντός και εκτός σχολικής τάξης, οπτικοακουστικό υλικό, χάρτες, οδηγοί αναγνώρισης ζώων και φυτών και πολλές στοχευμένες πληροφορίες για τις περιοχές, διαμορφωμένες έτσι ώστε να μπορούν να επεξεργαστούν από τους μαθητές.

Οι Χαρτογράφοι του Βέρνου και του Βαρνούντα

Απευθύνεται σε μαθητές και μαθήτριες της Ε΄ και ΣΤ΄ Δημοτικού και των τριών τάξεων του Γυμνασίου και συνδέεται με την προσπάθεια του ΑΡΚΤΟΥΡΟΥ να ενημερώσει τους μαθητές για ορεινές περιοχές με σημαντική ή και σπάνια χλωρίδα και πανίδα και να τους ευαισθητοποιήσει για την προστασία και τη συνετή διαχείρισή τους. Το πρόγραμμα είναι με τέτοιον τρόπο σχεδιασμένο, ώστε να μπορεί να υλοποιηθεί τόσο από τον μαθητικό πληθυσμό που ζει στην περιοχή που ορίζεται από τις οροσειρές του Βέρνου και του Βαρνούντα όσο και από σχολεία της υπόλοιπης Ελλάδας

Δάσος, το σπίτι της αρκούδας

Οι μαθητές που επισκέπτονται το Περιβαλλοντικό Κέντρο του ΑΡΚΤΟΥΡΟΥ, έχουν τη δυνατότητα να παρακολουθήσουν το πρόγραμμα. Πρόκειται για ένα πρόγραμμα Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης που υλοποιείται σε φυσικό χώρο, το δάσος του Νυμφαίου που αποτελεί τυπικό βιότοπο αρκούδας, και έχει ως στόχο να κατανοήσουν τα παιδιά με βιωματικό τρόπο τη σημασία της διατήρησης της καφέ αρκούδας και τη σύνδεση της ύπαρξής της με την καλή λειτουργία του δάσους.

Η βλάστηση στη γύρω περιοχή είναι χαμηλή, με εξαίρεση το παραποτάμιο δάσος με τα σκλήθρα και τις ιτιές, καθώς και τις βελανιδιές στο Καταφύγιο του Λύκου. Τα παρόχθια δάση σκλήθρου έχουν σημαντική προστατευτική και υδρονομική σημασία καθώς ασκούν ρυθμιστική επίδραση στην κίνηση των νερών. Επιπλέον, το σκλήθρο είναι προστατευόμενο είδος και η υλοτομία του απαγορεύεται. 

Για το λόγο αυτό, την Κυριακή 14 Απριλίου και ώρα 10:00 το πρωί αφήνουμε τις πόλεις και επιστρέφουμε στη φύση. Δίνουμε ραντεβού στην είσοδο του Καταφυγίου του Λύκου και κατευθυνόμαστε στην Αγραπιδιά, όπου θα λάβει μέρος η δράση μας.

Οι συμμετέχοντες, θα παραλάβουν σακούλες και γάντια από τον ΑΡΚΤΟΥΡΟ, ενώ θα πρέπει να έχουν μαζί τους καπέλο, να φορούν μακρύ παντελόνι και αδιάβροχα παπούτσια.

ΑΙΧΜΑΛΩΣΙΑ ΖΩΩΝ

Από την ίδρυσή του ο ΑΡΚΤΟΥΡΟΣ επικέντρωσε τις προσπάθειές του στην αντιμετώπιση του φαινομένου της παράνομης αιχμαλωσίας άγριων ζώων. Έπειτα από δυναμικές παρεμβάσεις κατάφερε την εξάλειψη του φαινόμενου της αρκούδας «χορεύτριας» στην Ελλάδα ενώ εξακολουθεί να εργάζεται για την εξάλειψη της παράνομης αιχμαλωσίας στην ευρύτερη περιοχή των Βαλκανίων. Σήμερα, προσπαθούμε να εξασφαλίσουμε την ελευθερία των δύο από τις τελευταίες αρκούδες που ζουν αιχμάλωτες στην Ελλάδα, και των λύκων του Ζωολογικού Κήπου Θεσσαλονίκης στα πρότυπα Καταφύγια Αρκούδας και Λύκου που λειτουργεί ο ΑΡΚΤΟΥΡΟΣ στο Νυμφαίο και στην Αγραπιδιά της Φλώρινας.

Με την πεποίθηση ότι η άγρια ζωή είναι κομμάτι της ζωής μας υπερασπιζόμαστε το δικαίωμα της προστασίας και διατήρησης της άγριας ζωής στο φυσικό της βιότοπο, ενάντια σε οποιαδήποτε ανθρώπινη συμπεριφορά εκμετάλλευσης και αιχμαλωσίας των άγριων ζώων στους ζωολογικούς κήπους.

Η καφέ αρκούδα στην Ελλάδα

Ο πληθυσμός της καφέ αρκούδας στην Ελλάδα υπολογίζεται σε 350 - 400 περίπου. Ζουν σε δύο ανεξάρτητους πληθυσμούς, οι οποίοι δεν επικοινωνούν γεωγραφικά μεταξύ τους. Ο μεγαλύτερος πληθυσμός ζει στην ευρύτερη περιοχή της οροσειράς της Πίνδου και ο δεύτερος ζει στην ευρύτερη περιοχή της οροσειράς της Ροδόπης. Τα τελευταία χρόνια υπάρχουν σταθερές ενδείξεις για παρουσία αρκούδας στον ορεινό άξονα Βόρα-Ολύμπου και στη Στερεά Ελλάδα μέχρι και την ορεινή Ναυπακτία, περιοχές όπου το είδος δεν είχε καταγραφεί τα προηγούμενα 70 χρόνια.

Οι απειλές

Οι δύο βασικές απειλές για την καφέ αρκούδα στην Ελλάδα είναι η σκόπιμη ή τυχαία θανάτωση και η απώλεια και ο κατακερματισμός του βιοτόπου της. Εκτός από τη λαθροθηρία, το είδος απειλείται και από την εκτεταμένη χρήση δηλητηριασμένων δολωμάτων. Η απώλεια και ο κατακερματισμός του βιοτόπου της αρκούδας στη χώρα μας προκαλείται πρωτίστως από τις ανθρώπινες παρεμβάσεις (κατασκευή μεγάλων οδικών αξόνων όπως συνέβη με την Εγνατία Οδό, παράνομη υλοτομία, δασικές πυρκαγιές, αλόγιστη διάνοιξη δασικών δρόμων, κατασκευή ανεμογεννητριών και φραγμάτων). Άμεση συνέπεια της πυκνότητας του οδικού δικτύου και της αύξησης του αριθμού των οχημάτων σε αυτό, είναι ο μεγάλος αριθμός τροχαίων ατυχημάτων με θύματα αρκούδες. Ενδεικτικό είναι ότι από το 2003 και έπειτα έχουν σκοτωθεί περισσότερες από 30 αρκούδες σε τροχαία ατυχήματα.

ΠΛΗΘΥΣΜΟΣ ΑΡΚΟΥΔΩΝ

Όπως και επισήμως παραδέχτηκαν τα στελέχη του, «οι αρκούδες στην Ελλάδα είναι πάνω από 400 και ο αριθμός αυτός αυξάνεται χρόνο με τον χρόνο» !Ολόκληρη τη δεκαετία του 1980 ο «Αρκτούρος» εμφάνιζε τις αρκούδες σε 80 μόνο, ενώ την προηγούμενη δεκαετία είχε «κολλήσει» πεισματικά σε έναν αριθμό 150 ζώων...Υπενθυμίζεται ότι ολόκληρη τη δεκαετία του 1980 ο «Αρκτούρος» εμφάνιζε τις αρκούδες σε 80 μόνο, ενώ την προηγούμενη δεκαετία είχε «κολλήσει» πεισματικά σε έναν αριθμό 150 ζώων, που δεν... ήθελαν με τίποτα να αυξηθούν!Το νούμερο... 500 εμφανίζεται ως «ορόσημο» και επαναλαμβάνεται σε όλες τις «μελέτες» σαν εμμονή...Μια συγκριτική «αναγωγή» με τον πληθυσμό των 400 αρκούδων της χώρας μας, με τους φτωχούς βιότοπους και τα ελάχιστα αλπικά δάση, μπορεί άραγε να γίνει; Και, αν ναι, ποιο είναι το συμπέρασμα που θα κατέληγε; Πόσες αρκούδες τελικά χωράνε στην Ελλάδα; Αυτό είναι ένα ερώτημα στο οποίο ο «Αρκτούρος» δεν έχει απαντήσει ποτέ, παρά τις αλλεπάλληλες χρηματοδοτούμενες μελέτες που έχει διεξάγει για το είδος

Απο: ιστοσελιδα αρκτουρου

 ΖΩΑ ΥΠΟ ΕΞΑΦΑΝΙΣΗ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Αρκτούρος

Η καφέ αρκούδα είναι το είδος αρκούδας με την ευρύτερη κατανομή παγκοσμίως. Μέχρι πρόσφατα, η κατανομή του είδους κάλυπτε το μεγαλύτερο μέρος της Β. Αμερικής, συμπεριλαμβανομένου του Β. Μεξικού, την Ευρώπη, την Ασία, τη Μέση Ανατολή και τη Β. Αφρική. Σήμερα, όμως, η καφέ αρκούδα ζει μόνο στη βορειοδυτική  Β.  Αμερική, στην Ευρώπη και στο μεγαλύτερο μέρος της Β. Ασίας. 

Το ελάφι εξαπλώνεται σε ολόκληρη σχεδόν την Ευρώπη, τη Β. Αφρική, τις περισσότερες οροσειρές της κεντρικής Ασίας, τη Σιβηρία, την Άπω Ανατολή και τη Β. Αμερική. Το χειμώνα προτιμά τα δάση, ενώ το καλοκαίρι επιλέγει μεγαλύτερο υψόμετρο όπου η τροφή αφθονεί. Το ελάφι το συναντάμε και στην ελληνική μυθολογία όπου η Άρτεμις το έθεσε υπό την προστασία της από θαυμασμό για τον ελεύθερο και ατίθασο χαρακτήρα του.

Ανήκει στην κατηγορία των κυνοειδών και συναντάται στην Ευρώπη (κυρίως στα Βαλκάνια), στην Ασία και στην Αφρική. Είναι ένα μεσαίου μεγέθους θηλαστικό που παρά την κακή του φήμη καλύπτει το μισό της δίαιτάς του με φυτά και φρούτα. Το υπόλοιπο μισό της δίαιτάς του αποτελείται από ψοφίμια και μικρά ζώα όπως αμφίβια, ψάρια, σαλιγκάρια, ποντίκια, κουνέλια, έντομα, πουλιά αλλά και αιγοπρόβατα. Το τσακάλι αναφέρεται τόσο στην ελληνική μυθολογία όσο και στην Αρχαία Αίγυπτο όπου είχε σπουδαίο ρόλο!

http://youtu.be/CzW3Ox7soFg

Το ελάφι εξαπλώνεται σε ολόκληρη σχεδόν την Ευρώπη, τη Β. Αφρική, τις περισσότερες οροσειρές της κεντρικής Ασίας, τη Σιβηρία, την Άπω Ανατολή και τη Β. Αμερική. Το χειμώνα προτιμά τα δάση, ενώ το καλοκαίρι επιλέγει μεγαλύτερο υψόμετρο όπου η τροφή αφθονεί. Το ελάφι το συναντάμε και στην ελληνική μυθολογία όπου η Άρτεμις το έθεσε υπό την προστασία της από θαυμασμό για τον ελεύθερο και ατίθασο χαρακτήρα του.

Η θαλάσσια χελώνα Καρέττα καρέττα

http://youtu.be/S93oHsNdSEw

  Η θαλάσσια χελώνα  Καρέττα Καρέττα είναι το μοναδικό είδος θαλάσσιας χελώνας της Μεσογείου που αναπαραγάγεται στην Ελλάδα.
Οι θαλάσσιες χελώνες πάντοτε επιστρέφουν στον τόπο που γεννήθηκαν γιά να αποθέσουν κι εκείνες με τη σειρά τους τα δικά τους αυγά. Πρακτικά αυτό σημαίνει ότι καταστροφή της παραλίας ή κατάλειψη της από ανθρώπινες δραστηριότητες σημαίνει αδυναμία αναπαραγωγής των θαλάσσιων χελωνών που γεννήθηκαν εκεί. Οι παραλίες ωοτοκίας της θαλάσσιας χελώνας στην Ελλάδα εντοπίζονται στη Ζάκυνθο, Πελοπόννησο και στην Κρήτη. Στην Κρήτη οι μεγαλύτερες πυκνότητες σε φωλιές βρέθηκαν στο Ρέθυμνο, Χανιά και στον Κόλπο της Μεσσαράς.
Η καρέττα- καρέττα είναι είδος υπό απειλή και χρειάζεται τη βοήθεια όλων μας.

Η μεσογειακή φώκια Μονάχους Μονάχους

http://youtu.be/fmBdD26PTbs

Η μεσογειακή φώκια Μονάχους σύμφωνα με το λατινικό της όνομα, είναι ένα από τα 3 είδη θαλάσσιας φώκιας. Εμφανίστηκε κάποτε στην Μεσόγειο θάλασσα και τον Ατλαντικό, ενώ τα άλλα δύο είδη στον Ειρηνικό και την Καραϊβική. Αντιπροσωπεύουν το μοναδικό γένος φώκιας στις θερμές θάλασσες.
Η φώκια της Μεσογείου έδωσε το όνομα της σε δυο αρχαίες ελληνικές πόλεις, την Φώκαια της Αττικής και την αποικία της στην Μικρά Ασία με το ίδιο όνομα. Μέχρι τον 15ο αιώνα ο πληθυσμός τους ήταν μεγάλος και γινόταν συστηματική θήρευση. Σήμερα υπολογίζεται ότι απομένουν περίπου 500 άτομα του είδους.

     Η γαλάζια φάλαινα έχει μακρύ εκλεπτυνόμενο σώμα που μοιάζει επιμηκυσμένο σε σύγκριση με τις άλλες φάλαινες.^[10] Το κεφάλι είναι επίπεδο, σε σχήμα U και έχει μια εξέχουσα ακρολοφία που εκτείνεται από το φυσητήρα μέχρι την κορυφή του άνω χείλους.^[10] Το μπροστινό μέρος του στόματος είναι παχύ με μπαλένες. Περίπου 300 μπαλένες με μήκος περίπου 1 μέτρο η κάθε μία κρέμονται από την άνω γνάθο^[10] διατρέχοντας 0,5 μέτρα προς τα πίσω στο στόμα. Εβδομήντα με 70 και 118 αυλάκια (που ονομάζεται κοιλιακές πιέτες) βρίσκονται κατά μήκος του λαιμού, παράλληλα με το σώμα τους. Οι πιέτες βοηθούν την απομάκρυνση του νερού από το στόμα μετά το γεύμα.

O σκύλος (αρχ. ελλ. κύων) είναι ανώτερο θηλαστικό ζώο του γένους Canis (επιστ. Canis lupus familiaris - Κύων ο λύκος ο οικείος). Η καταγωγή του προέρχεται από τον κοινό λύκο. Ο σκύλος αποτελεί ένα από τα κοινότερα κατοικίδια ζώα.

Η σχέση του με τον άνθρωπο χρονολογείται από τα πολύ παλαιά χρόνια. Έχει υμνηθεί και δοξαστεί πολλές φορές κυρίως για την (έμφυτη) τάση του να δέχεται τον άνθρωπο ως ηγετικό μέλος της αγέλης και να δένεται μαζί του ιδιαίτερα στενά. Έτσι, έχουν υπάρξει περιπτώσεις σκύλων που θυσιάστηκαν για το "αφεντικό" τους στην προσπάθειά τους να το σώσουν ή να το προστατεύσουν

Φυλές σκύλων

Υπάρχουν τουλάχιστον 360 φυλές σκύλων, που έχουν τις ικανότητες από το είδος κυνηγιού για το οποίο αναπαράχθηκαν. Αυτά που είναι πιο κοινωνικά είναι αυτά που ειδικεύονται στην επαναφορά και στο να βρουν το θήραμα χωρίς να το σκοτώνουν, αφήνοντας αυτήν την δουλειά στους κυνηγούς ενώ σπανίως είναι επιθετικά και δένονται πολύ με τα αφεντικά τους. Από αυτές τις φυλές προέρχονται τα Λαμπραντόρ, τα Γκόλντεν, τα Σπάνιελ κ.α..

Τα σκυλιά που έχουν ειδικευτεί για κυνήγι μεγάλων θηραμάτων είναι και τα κατάλληλα για φύλακες και αυτά είναι περισσότερο επιρρεπή στην επιθετικότητα και γι' αυτό χρειάζεται να έχουν την κατάλληλη εκπαίδευση για να είναι ασφαλή για μία οικογένεια.

Τα Τεριέ είναι και από τις δύο μεριές, φτιαγμένα για μικρά θηράματα αλλά σχεδιασμένα να τα σκοτώνουν. Αν και φιλικά με τους ανθρώπους, μπορούν ενίοτε να γίνουν επικίνδυνα, λόγω του ατρόμητου χαρακτήρα τους και απαιτούν ιδιαίτερα προσεκτική αντιμετώπιση.

Tα τσοπανόσκυλα (ποιμενικοί) που έχουν το πιο μεγάλο πεδίο ειδίκευσης και μπορούν με την κατάλληλη εκπαίδευση να γίνουν οτιδήποτε, από φύλακες μέχρι σκυλιά έρευνας και διάσωσης, αστυνομικής εργασίας ή οδηγοί τυφλών.

κίνδυνος τα τρήματα που δημιουργούνται να ενωθούν στο έντερο και να το φράξουν.

Ορισμένες τροφές αν καταναλωθούν σε μεγάλες ποσότητες από τον σκύλο μπορεί να αποδειχτούν τοξικές για αυτόν. Το αβοκάντο έχει τοξικές ιδιότητες για τον σκύλο, προκαλώντας του αναπνευστικά προβλήματα, αφύσικες συγκεντρώσεις υγρών στο στήθος, στην καρδιά ή στο ήπαρ και παγκρεατίτιδα. Τα κρεμμύδια και τα σκόρδα καταστρέφουν τα ερυθρά αιμοσφαίρια προκαλώντας αναιμία, γενική αποδυνάμωση και προβλήματα στην αναπνοή.

Οι σταφίδες και τα σταφύλια μπορεί να καταστρέψουν τα νεφρά του σκύλου και η δράση τους είναι αθροιστική, ενώ οι τομάτες προκαλούν

Σκίουρος

Σκίουρος ή βερβερίτσα είναι το κοινό όνομα μικρού θηλαστικού της οικογένειας Σκιουρίδες. Το όνομα αυτό προέρχεται από την ελληνικές λέξεις σκιά και ουρά. Συνήθως η λέξη χρησιμοποιείται για να κατονομάσει ζώα του γένους Σκίουρος (Sciurus) και Ταμιασκίουρος (Tamiasciurus). Αυτά τα τυπικά μέλη της οικογένειας είναι τρεις σκίουροι με μεγάλες φουντωτές ουρές, που απαντώνται στην Ευρώπη, την Ασία και την Αμερική. Παρόμοια γένη υπάρχουν και στην Αφρική. Ωστόσο, στις Σκιουρίδες περιλαμβάνονται επίσης οι ιπτάμενοι σκίουροι, και σκίουροι εδάφους όπως οι κυνόμυες και οι μαρμότες.

Τα πιο συνηθισμένα είδη σκίουρου είναι ο Σκίουρος Αλεπού (S. niger - Σκίουρος ο μαύρος), ο Ανατολικός Γκρι Σκίουρος (S. carolinensis - Σκίουρος της Καρολίνας), ο Δυτικός Γκρι Σκίουρος (S. griseus - Σκίουρος ο φαιός), ο Σκίουρος του Ντάγκλας (Tamiasciurus douglasii - Ταμιασκίουρος του Ντάγκλας) και ο Αμερικάνικος Κόκκινος Σκίουρος (T. hudsonicus Ταμιασκίουρος του Χάντσον). Υπάρχουν πάνω από 270 αναγνωρισμένα είδη

Εμφάνιση

Το πιο γνωστό χαρακτηριστικό του σκίουρου είναι η μακριά φουντωτή ουρά, που σε μερικά είδη έχει μήκος περίπου ίδιο του κορμιού του. Τα πισινά του πόδια είναι σχετικά μεγάλα και το ζωάκι μπορεί άνετα να κάθεται πάνω τους με τα μικρά μπροστινά να κρατάνε καρπό ή άλλο αντικείμενο. Τα μπροστινά όσο και τα πισινά πόδια εξοπλίζονται με μικρά αλλά δυνατά νύχια κατάλληλα για σκάψιμο στο έδαφος και σκαρφάλωμα σε δέντρα.




 
            ΓΑΤΑΚΙΑ                            

 

Η γάτα (Felis catus - Αίλουρος η γαλή) ανήκει στην οικογένεια των Αιλουροειδών και είναι το πιο διαδεδομένο κατοικίδιο ζώο. Ζει στο περιβάλλον του ανθρώπου εδώ και τουλάχιστον 9.500 χρόνια.^[2][3]
Δεινός θηρευτής, η γάτα κυνηγά πάνω από 1.000 είδη ζώων για τροφή. Μπορεί να εκπαιδευτεί ώστε να υπακούει σε απλές διαταγές. Οι γάτες επίσης έχει διαπιστωθεί ότι μαθαίνουν να χειρίζονται απλούς μηχανισμούς, όπως πόμολα πόρτας. Τα ζώα χρησιμοποιούν μια ποικιλία φωνών και ένα είδος γλώσσας του σώματος που τους χρησιμεύει στη μεταξύ τους επικοινωνία. Τα νιαουρίσματα, τα γουργουρίσματα και τα μουγκρίσματα είναι από τους πιο γνωστούς τρόπους επικοινωνίας.^[4] Το 1906 ιδρύθηκε η Διεθνής Ένωση Φίλων της Γάτας (Cat Fancier's Association, αρκτικόλεξο CFA).^[5]
Στην Κίνα οι γάτες εκτρέφονται με σκοπό το εμπόριο της γούνας τους. Το γεγονός ότι στοιβάζονται σε κλουβιά και θανατώνονται^[6] έχει προκαλέσει αντιδράσεις από φιλοζωικές κυρίως οργανώσεις^[7] παγκοσμίως .
Μέχρι πρόσφατα πιστευόταν ότι η γάτα εξημερώθηκε στην αρχαία Αίγυπτο, όπου θεωρούνταν ιερό ζώο.^[8] Ωστόσο, τα αποτελέσματα έρευνας του 2007 έδειξαν ότι η καταγωγή όλων των κατοικιδίων γατών πιθανώς ανάγεται σε πέντε αφρικανικές αγριόγατες (Felis silvestris lybica) που έζησαν στην Εγγύς Ανατολή γύρω στο 8000 π.Χ.^[9]

http://youtu.be/1W7WCRPzitE

Οι γάτες ζυγίζουν συνήθως μεταξύ 2,5 και 7 κιλών. Ωστόσο, ορισμένες ράτσες, όπως η γάτα του Μέιν (Maine Coon), μπορούν να ξεπεράσουν τα 11,3 κιλά. Ορισμένες γάτες είναι γνωστό ότι μπορούν να φτάσουν πάνω από 20 κιλά λόγω υπερφαγίας ή στείρωσης. Από την άλλη μεριά, έχουν αναφερθεί και πολύ μικρόσωμες γάτες.
Η μεγαλύτερη γάτα που υπήρξε ποτέ είχε βάρος γύρω στα 21,2 κιλά.^[10][11] Η μικρότερη ενήλικη γάτα που
                                             ΑΛΟΓΑΚΙΑ
                                          
Το άλογο ή ίππος ή άτι^[1], (Equus caballus), είναι τετράποδο περισσοδάκτυλο θηλαστικό της οικογένειας των ιππιδών (Equidae), που χρησιμοποιήθηκε από την αρχαιότητα ως μέσο μετακίνησης και αποτέλεσε βασική κινητήρια δύναμη των αμαξών αλλά και χρήσιμο εργαλείο στον πόλεμο. Βοήθησε επίσης την εξάπλωση των ανθρώπων σε νέες περιοχές, καθώς και τη μετανάστευση ολόκληρων λαών. Εξημερώθηκε από τον άνθρωπο γύρω στο 4.500 π.Χ. Στην αρχαία ελληνική, η ονομασία του ήταν ίππος.
Το άλογο είναι ψηλό ζώο, γνωστό για την περήφανη όψη του. Γεννάει κάθε φορά συνήθως ένα μωρό, σπανιότερα δύο, και η θηλυκιά τα θηλάζει μέχρι να είναι έτοιμα ντις α βοσκήσουν μόνα τους. Ζουν πολλά χρόνια και ο μέσος όρος ζωής του φτάνει τα 25 έως 30 χρόνια. Αν και πιστευόταν ότι δεν είναι ιδιαίτερα έξυπνο ζώο, όπως δείχνει και το όνομά του, έχει αποδειχτεί ότι κατέχει ευφυία που έχει να κάνει με την εκμάθηση καθηκόντων, τη μνήμη και τη λύση προβλημάτων.
Σήμερα η χρήση του ως μεταφορικό μέσο στην Ευρώπη έχει σχεδόν εξαφανιστεί. Παραμένει όμως σε πολλές χώρες της Ασίας, και σε ενδοχώρες της Λατινικής Αμερικής. Άλογα απαντώνται, εκτός από άθλημα στην ιππασία και τον ιππόδρομο, σε προεδρικές και βασιλικές φρουρές αλλά και σε ορισμένες άλλες περιπτώσεις, όπως σε έφιππες αστυνομικές δυνάμεις, καθώς και στις κοινωνίες των Άμις. Το άλογο χρησιμοποιείται επίσης στις παραδοσιακές γιορτές, καθώς και στο κυνήγι αλεπούδων στη Σκωτία και στην Αγγλία.
Το άλογο προήλθε από τον ηώιππο, ένα μικρό τετράποδο θηλαστικό της εποχής του Ηωκαίνου, πριν 55 εκατομμύρια χρόνια.^[2] Ο ηώιιπος εξελίχθηκε στο μεσόιππο, το μειόιππο και το πλειόιππο αυξάνοντας το μέγεθός του.^[2] Ο σημερινός ίππος μάλλον εμφανίστηκε στη Βόρεια Αμερική, κατά την εποχή του Πλειστοκαίνου, και από εκεί μετανάστευσε στον υπόλοιπο κόσμο.^[2] Από το ίδιο εξελικτικό δέντρο προήλθαν το γαϊδούρι, η ζέβρα, η Κουάγκα,  και άλογο Παλλάς.^[2]

Ηφαίστεια

Περιοχές σχηματισμού

Τα ηφαίστεια πάνω στη γη βρίσκονται συνήθως εκεί όπου δύο ή τρεις τεκτονικές πλάκες συγκρούονται ή απομακρύνονται: Μία μεσοωκεάνεια ράχη ή οροσειρά, όπως στο μέσο του Ατλαντικού Ωκεανού, δίνει παραδείγματα ηφαιστείων από «αποκλίνουσες πλάκες», ενώ ο Ειρηνικός Ωκεανός με το «Δαχτυλίδι της φωτιάς» προσφέρει παραδείγματα ηφαιστείων από «συγκλίνουσες πλάκες». Αντιθέτως, ηφαίστεια δεν δημιουργούνται εκεί όπου δύο τεκτονικές πλάκες κινούνται πλευρικά η μία ως προς την άλλη. Ηφαίστεια μπορούν, επίσης, να σχηματισθούν όπου υπάρχει διάταση του γήινου φλοιού ή όπου ο φλοιός είναι πολύ λεπτός, όπως στην κοιλάδα του Αφρικανικού Ρήγματος. Τέλος, τα ηφαίστεια προκαλούνται πάνω από σημεία στα οποία ο μανδύας της Γης έχει ανοδικά ρεύματα, τα αποκαλούμενα «θερμά σημεία» (hot spots), που μπορεί να βρίσκονται μακριά από τα όρια των τεκτονικών πλακών, όπως είναι τα νησιά της Χαβάης. Τέτοια ηφαίστεια βρίσκονται και σε άλλους πλανήτες ή μεγάλους δορυφόρους στο Ηλιακό Σύστημα.

 Πως γίνονται οι εκρήξεις των ηφαιστείων

Κάποτε πολλοί νόμιζαν ότι ολόκληρο το εσωτερικό της Γης ήταν μία διάπυρη μάζα υγροποιημένων πετρωμάτων και ότι ο στερεός φλοιός της Γης επιπλέει στην υγροποιημένη ολόθερμη αυτή μάζα. Σήμερα οι γεωλόγοι πιστεύουν ότι μόνο σε μερικά μέρη της Γης υπάρχουν τετοιοι θύλακες.Αν τα στερεά πετρώματα, που βρίσκονται επάνω απ' αυτούς τους θύλακες, υποστούν ρήγματα ή εξασθενήσουν, το μάγμα μπορεί να βρει διέξοδο ανάμεσά τους. Αυτή η διέξοδος του μάγματος στην επιφάνεια αποτελεί την έκρηξη των ηφαιστείων.

Υπάρχουν εκρήξεις βίαιες και εκρήξεις μικρής δύναμης. Αν το μάγμα, που βγαίνει από τον κρατήρα του ηφαιστείου, δεν είναι πολύ πυκνό, τα αέρια εξέρχονται εύκολα και οι εκρήξεις τότε δεν είναι δυνατές. Αν όμως το μάγμα είναι πυκνόρρευστο, τα αέρια δυσκολεύονται να βγουν και τότε οι εκρήξεις είναι πολύ βίαιες.

Το μάγμα που βγαίνει από το ηφαίστειο λέγεται λάβα. Η λάβα όταν βγει από το ηφαίστειο, με τον καιρό κρυώνει και στερεοποιείται. Αν εκτιναχθεί ψηλά στον αέρα, στερεοποιείται σε σκόνη που λέγεται ηφαιστειακή τέφρα.

Σε κάποια ηφαίστεια, στον πλανήτη μας, έχουμε και την άνοδο υλικού που κάποτε ήταν ζωντανοί οργανισμοί. Αυτό συμβαίνει όταν το ηφαίστειο βρίσκεται σε περιοχή που συγκλίνουν οι τεκτονικές πλάκες, και μάλιστα εδρεύει στην πλάκα κάτω από την οποία βυθίζεται η άλλη. Η βυθιζόμενη πλάκα παρασύρει οργανικό υλικό το οποίο τελικά ανακυκλώνεται από το ηφαίστειο στην γήινη ατμόσφαιρα. Τέτοιο παράδειγμα έχουμε όταν η σύγκλιση είναι υποθαλάσσια και παρασύρεται βιομάζα που έχει κατακρημνηστεί στο βυθό της θάλασσας, όπως πλαγκτόν, νεκροί θαλάσσιοι οργανισμοί κλπ. Τα φαινόμενα παραγωγής αερίων και τέφρας στις περιπτώσεις αυτές είναι πολύ έντονα και έχουν άμεση επίδραση στο κλίμα του πλανήτη, το οποίο και ρυθμίζουν είτε με τον μηχανισμό του φαινομένου του θερμοκηπίου (λόγω του διοξειδίου του άνθρακα που εκλύεται από τις πρώην οργανικές ενώσεις) που αυξάνει τη θερμοκρασία, ή την μείωση της θερμοκρασίας που προκαλείται λόγω των αερίων (θειούχες ενώσεις) ή της τέφρας που έχουν ανακλαστικές ιδιότητες και αποτρέπουν το ηλιακό φως από το να φτάσει στην επιφάνεια του πλανήτη.

Το ηφαίστειο ως βουνό

Τα περισσότερα ηφαίστεια είναι βουνά. Η ηφαιστειακή δράση βοηθά στο σχηματισμό των βουνών. Αν υποθέσουμε ότι ένα ηφαίστειο ξέσπασε σε μια πεδιάδα ή κοιλάδα και όχι στην κορυφή βουνού, η λάβα που θα βγει από τον κρατήρα του μπορεί να χυθεί γύρω, όπου και θα στερεοποιηθεί. Αλλά κι αν εκτιναχθεί ψηλά στον αέρα, πάλι ένα μεγάλο μέρος της θα πέσει γύρω από τον κρατήρα. Έτσι και στις δύο περιπτώσεις σχηματίζεται ένα βουνό γύρω από τον κρατήρα.

Κατά τον ίδιο τρόπο σχηματίζονται και νησιά από ηφαίστεια, όπως η Μικρή και η Μεγάλη Καμένη της Σαντορίνης. Αν στον πυθμένα της θάλασσας γίνεται έκρηξη ενός ηφαιστείου, η λάβα που συσσωρεύεται γύρω από τον κρατήρα είναι τόσο πολλή, που σχηματίζει βουνό. Το βουνό αυτό μεγαλώνει διαρκώς από τη λάβα, που ολοένα βγαίνει και εξέρχεται από την επιφάνεια της θάλασσας. Έτσι σχηματίζεται ένα ηφαιστειογενές νησί. Τέτοια νησιά υπάρχουν πολλά και μερικά τόσο μεγάλα, που κατοικήθηκαν. Τα νησιά π.χ. της Χαβάης είναι ηφαιστειογενή.

Η συνηθισμένη εικόνα ενός ηφαιστείου είναι ένα βουνό με κωνικό σχήμα, που στις εκρήξεις του χύνει λάβα, εκτοξεύει πέτρες, στάχτη και δηλητηριώδη ή μη αέρια από τον κρατήρα στην κορυφή του. Η πραγματικότητα βέβαια είναι πιο πολύπλοκη, καθώς αυτός είναι ένας μόνο τύπος ηφαιστείου. Κάποια ηφαίστεια π.χ. έχουν ακανόνιστους θόλους λάβας (χαρακτηριστικό παράδειγμα τέτοιου (σβησμένου) ηφαιστείου ο λόφος στον οποίο είναι κτισμένη η πόλη του Πόρου) για κορυφές αντί για κεντρικό κρατήρα, ενώ άλλα παρουσιάζουν τη γεωμορφολογία ενός υψίπεδου. Οι δίοδοι από όπου εξέρχεται το υλικό από το εσωτερικό μπορούν να βρίσκονται οπουδήποτε στο υψίπεδο αυτό. Πολλές από αυτές τις διόδους δημιουργούν τους δικούς τους μικρότερους κώνους, έτσι ώστε να έχουμε δευτερεύοντα ηφαίστεια πάνω σε ένα μεγάλο, όπως συμβαίνει στη Χαβάη.

Οι δύο βασικοί τύποι ηφαιστείων από γεωλογικής πλευράς είναι τα:

• Ασπιδοειδή ηφαίστεια (shield volcanoes) και τα
• Στρωματοηφαίστεια ή αλλιώς κωνικά ηφαίστεια (stratovolcanoes),

ενώ διάφορα άλλα είδη είναι:

• οι ηφαιστειακοί δόμοι,
• οι Κώνοι στάχτης,
• τα Υποθαλάσσια ηφαίστεια,
• τα Υπερηφαίστεια (supervolcanoes), όπως καλούνται τα πλέον τεράστια ηφαίστεια

και σε παγωμένα ουράνια σώματα, όπως ο Τρίτωνας και ο Εγκέλαδος, τα κρυοηφαίστεια (cryovolcanoes) ή ηφαίστεια πάγου.
Τα ηφαίστεια λάσπης απαρτίζουν μία ειδική ξεχωριστή κατηγορία.

                                                  CHEETAH 

Ο γατόπαρδος (Acinonyx jubatus), ευρέως γνωστός και ως τσίτα ή τσιτάχ (αγγλικά: cheetah), είναι αιλουροειδές το οποίο κατοικεί σε μεγάλο μέρος της Αφρικής και στη Μέση Ανατολή. Είναι το μόνο είδος του γένους Acinonyx που επιβιώνει μέχρι σήμερα. Ο γατόπαρδος είναι το γρηγορότερο χερσαίο ζώο στον πλανήτη, καθώς μπορεί να αναπτύξει ταχύτητα έως 120 χλμ. την ώρα, ενώ έχει την ικανότητα να αναπτύσσει ταχύτητα πάνω από 100 χλμ. την ώρα μέσα σε τρία δευτερόλεπτα.

Η μεγάλη του ταχύτητα του επιτρέπει να κυνηγά πολύ γρήγορα θηράματα όπως η γαζέλα, ενώ αντίθετα με τα άλλα αιλουροειδή κυνηγά την ημέρα. Τα νύχια του δεν συστέλλονται και αυτό του επιτρέπει να γαντζώνεται στο έδαφος καθώς τρέχει και να επιταχύνει αστραπιαία. Αξιοσημείωτο είναι επίσης ότι μπορεί να στρίβει δίχως να μειώνει την ταχύτητά του, καθώς η ουρά του τον βοηθά να διατηρεί την ισορροπία του όταν τρέχει. Όταν δεν κυνηγά θηράματα, η τσίτα ξαπλώνει κάτω από τις σκιές των δέντρων και ξεκουράζεται. Η θηλυκή γεννά 3-6 μικρά τα οποία φροντίζει μόνη της μέχρι να φτάσουν την ηλικία των 18 μηνών και εγκαταλείψουν την μητέρα τους. Τα αδέλφια όμως παραμένουν και κυνηγούν μαζί, σαν ομάδα, μέχρι να γίνουν καλοί κυνηγοί. Ο γατόπαρδος μπορεί να εξημερωθεί εύκολα. Οι αρχαίοι Αιγύπτιοι τους χρησιμοποιούσαν για να κυνηγούν

λαγούς και γαζέλες. Σήμερα το κυνήγι αυτό έχει εγκαταλειφθεί.

 http://youtu.be/B4nd9GF1dRg

ΤΙΓΡΗΣ

Η Τίγρη (αρσενικό: ο τίγρης) είναι Σαρκοφάγο θηλαστικό, της οικογένειας των αιλουριδών. Το επιστημονικό όνομά της είναι Panthera tigris (Πάνθηρας ο τίγρης) και είναι ένα από τα πιο μεγάλα σαρκοφάγα. Είναι διαδεδομένο σε πολλές περιοχές, από τη Σουμάτρα και την Ιάβα μέχρι την Περσία, σε ζώνες που παρουσιάζουν πυκνή βλάστηση και σε υψόμετρο μέχρι 2000 μέτρα. Το τρίχωμά της έχει άσπρο χρώμα στην κοιλιά, ανοιχτό κιτρινοκόκκινο στο υπόλοιπο σώμα και είναι διακοσμημένο με χαρακτηριστικές μαύρες λωρίδες. Στα υγρά και θερμά κλίματα το τρίχωμά της είναι πιο αραιό και απαλό από ότι είναι σε ψυχρότερα κλίματα. Σε περιοχές που τα χιόνια διατηρούνται για μεγάλο χρονικό διάστημα, το τρίχωμά της παίρνει γκριζόλευκο χρώμα. Στα δάση της Μαλαισίας υπάρχουν μαύρες τίγρεις. Τα αρσενικά είναι πιο μεγαλόσωμα από τα θηλυκά και το μήκος του σώματός τους φτάνει τα δυόμισι μέτρα. Η ουρά, που έχει κι αυτή μαύρες λωρίδες, έχει μήκος 1,30 μ. Το ύψος του ακρωμίου κυμαίνεται από ενενήντα εκατοστά μέχρι ένα μέτρο και το μέγιστο βάρος από 280 μέχρι 300 κιλά. Θεωρείται είδος υπό εξαφάνιση, ενώ οι κύριες του απειλές είναι η υποβάθμιση του φυσικού του περιβάλλοντος και η λαθροθηρία. Μπορεί να ζήσει στη φύση 10 με 15 χρόνια ενώ στην αιχμαλωσία έως 20 χρόνια.Υπάρχουν πολλά υποείδη, ορισμένα όμως έχουν εξαφανιστεί.

Η Τίγρη (αρσενικό: ο τίγρης) είναι Σαρκοφάγο θηλαστικό, της οικογένειας των αιλουριδών. Το επιστημονικό όνομά της είναι Panthera tigris (Πάνθηρας ο τίγρης) και είναι ένα από τα πιο μεγάλα σαρκοφάγα. Είναι διαδεδομένο σε πολλές περιοχές, από τη Σουμάτρα και την Ιάβα μέχρι την Περσία, σε ζώνες που παρουσιάζουν πυκνή βλάστηση και σε υψόμετρο μέχρι 2000 μέτρα. Το τρίχωμά της έχει άσπρο χρώμα στην κοιλιά, ανοιχτό κιτρινοκόκκινο στο υπόλοιπο σώμα και είναι διακοσμημένο με χαρακτηριστικές μαύρες λωρίδες. Στα υγρά και θερμά κλίματα το τρίχωμά της είναι πιο αραιό και απαλό από ότι είναι σε ψυχρότερα κλίματα. Σε περιοχές που τα χιόνια διατηρούνται για μεγάλο χρονικό διάστημα, το τρίχωμά της παίρνει γκριζόλευκο χρώμα. Στα δάση της Μαλαισίας υπάρχουν μαύρες τίγρεις. Τα αρσενικά είναι πιο μεγαλόσωμα από τα θηλυκά και το μήκος του σώματός τους φτάνει τα δυόμισι μέτρα. Η ουρά, που έχει κι αυτή μαύρες λωρίδες, έχει μήκος 1,30 μ. Το ύψος του ακρωμίου κυμαίνεται από ενενήντα εκατοστά μέχρι ένα μέτρο και το μέγιστο βάρος από 280 μέχρι 300 κιλά. Θεωρείται είδος υπό εξαφάνιση, ενώ οι κύριες του απειλές είναι η υποβάθμιση του φυσικού του περιβάλλοντος και η λαθροθηρία. Μπορεί να ζήσει στη φύση 10 με 15 χρόνια ενώ στην αιχμαλωσία έως 20 χρόνια.Υπάρχουν πολλά υποείδη, ορισμένα όμως έχουν εξαφανιστεί.

Σε σύγκριση με τίγρεις πορτοκαλί χωρίς το άσπρο γονίδιο, λευκή τίγρεις τείνουν να είναι Σε σύγκριση με τίγρεις πορτοκαλί χωρίς το άσπρο διάσημος για την αναπαραγωγή και την κατάρτιση δύο λευκές τίγρεις για τις εκτελέσεις τους, που αναφέρονται σε αυτά επίσημους εμπειρογνώμονες κτηνίατροι, προσπάθησε ανεπιτυχώς να αναπαράγονται το λευκό τίγρη με έγχρωμες γυναίκες τίγρεις. Τελικά, όμως, κατάφεραν να δημιουργήσουν μια δεύτερη γενιά των λευκών τίγρεις. Με τον καιρό, επεκτάθηκε σε όλο τον κόσμο.

                                                       ΔΕΛΦΙΝΙΑ

  Τα δελφίνια είναι θαλάσσια θηλαστικά, που ανήκουν στην ίδια οικογένεια με τις φάλαινες. Υπάρχουν περίπου 17 γένη δελφινιών και 40 είδη. Η ονομασία αναφέρεται κυρίως στα "γνήσια δελφίνια" της υπο-οικογένειας των Δελφινιδών, που όμως επεκτείνεται και σε άλλα είδη ("μη γνήσια δελφίνια"), όπως αυτά της οικογένειας των Πλατανιστιδών και των Στενιδών.         

                                                     ΟΝΟΜΑΣΙΑ

        Η ονομασία προέρχεται από την αρχαία ελληνική λέξη δελφίς, που συνδέεται με το δελφύς ("μήτρα"). Έτσι, το όνομα του ζώου μπορεί να μεταφραστεί ως "ψάρι με μήτρα".^[1] Από τη λατινική γλώσσα το delphinus,<dolfinus<παλαιό γαλλικό daulphin, με την επανεισαγωγή του ph στη λέξη.              

                              

                                                   ΕΞΕΛΙΞΗ

    Τα σημερινά δελφίνια, όπως και οι φάλαινες, κατάγονται από τα χερσαία Αρτιοδάκτυλα θηλαστικά. Κολύμπησαν στο νερό για πρώτη φορά πριν από 50 εκατομμύρια χρόνια, την εποχή του Ηώκαινου.

    Οι σκελετοί των σύγχρονων δελφινιών περιλαμβάνουν δύο μικρά κυλινδρικά οστά λεκάνης, τα οποία πιστεύεται ότι αποτελούν υπολείμματα από τα πόδια που άλλοτε είχαν τα δελφίνια. Ο σκελετός των μπροστινών πτερυγίων των δελφινιών χωρίζεται σε δάκτυλα, όπως και των υπόλοιπων θηλαστικών. Τον Οκτώβριο του 2006 αλιεύτηκε στην Ιαπωνία ένα σπάνιο δελφίνι, που έφερε πτερύγια σε κάθε πλευρά της γενετικής του σχισμής.   Οι σκελετοί των σύγχρονων δελφινιών περιλαμβάνουν δύο μικρά κυλινδρικά οστά λεκάνης, τα οποία πιστεύεται ότι αποτελούν υπολείμματα από τα πόδια που άλλοτε είχαν τα δελφίνια. Ο σκελετός των μπροστινών πτερυγίων των δελφινιών χωρίζεται σε δάκτυλα, όπως και των υπόλοιπων θηλαστικών. Τον Οκτώβριο του 2006 αλιεύτηκε στην Ιαπωνία ένα σπάνιο δελφίνι, που έφερε πτερύγια σε κάθε πλευρά της γενετικής του σχισμής. Οι επιστήμονες πιστεύουν ότι αυτά ήταν ανεπτυγμένα από πριν πόδια